RobertGorczyński.pl

Kamieni w ich mowie coraz więcej.
Czynów złych już też…
*
Pewien Polski Profesor rozmawiający z kolegą w języku Goethego
dostał za to w twarz.
Oburzony napastnik – „zawołany obrońca polskości” – z pewnością nie wiedział, że napadnięty Pan Profesor nosi nazwisko Jana z Czarnolasu. 🙂
*
Ormianina, którego Przodkowie stawiali Krzyże w czasach,
gdy na naszych ziemiach kwitły prasłowiańskie gontyny,
też dotkliwie pobito.
*
W mordę w Polszcze dostał i Latynos.
*
Hindusce zdzierano szaty.
*
Obelgi nie ominęły także Sikha.
*
Ja sam, Polak z Polaków, dumnie noszący swego sarmackiego wąsa,
zostałem w centrum Wojewódzkiego Miasta wyzwany od „Rumunów”.
Ktoś też roześmiał się szyderczo, gdy szedłem w Polskiej Rogatywce na głowie przez Krakowski Rynek… 🙂 
*
Wszystkim tym „obrońcom” i „znawcom nacji” zadam więc proste pytanie:
Dlaczego nie wyruszycie z bronią w ręku tam, gdzie trzeba:
Na Bliski Wschód przeciw islamistom z Daesh?

Detektyw poważnie się zmartwił gdy zrozumiał, że piękna kobieta z sąsiedztwa może być morderczynią.
Z początku chciał ją ostrzec, ale kiedy ochłonął, dotarło do niego, że nie ma ku temu żadnych logicznych przesłanek.
Przecież fizyczne piękno kobiety nie może uwalniać jej od konsekwencji… (rozumował).
Mimo to postanowił coś dla niej zrobić:
Dał jej równą godzinę na pożegnanie się z dotychczasowym życiem.
Ona jednak nie skorzystała z tej szansy.
Zamiast tego przyszła do detektywa i wystawiła go na próbę.
Detektyw nie odmówił.
Zdecydował się na to świadomie lecz postanowił nie zdradzać jej szczegółów śledztwa.
I trzymał się tego,
mimo że zadawała mu pytania w tych szczególnych momentach,
kiedy nie mógł zebrać myśli… 🙂
A gdy to nie pomogło
zaatakowała go pretensją.
On jednak nałożywszy jej kajdanki, odprowadził ją na posterunek.
Zrobił to, lecz do końca nie mógł pojąć, dlaczego istota o tak wielkim potencjale uwodzenia zniżyła się do tak prostackiej metody, jaką jest zabójstwo…

I obwieścił mi to dziś z wielkim entuzjazmem w głosie!
Przyznam, że trochę przypominał przy tym Neofitę… 🙂
Z tak wielką emocją mówił o swojej decyzji…
A następnie opowiedział o wizycie w parafii:
Wspomniał o wewnętrznym przekonaniu,
O pisemnym uzasadnieniu,
I o trzęsących się rękach radiomaryjnego proboszcza… 🙂
I wiecie co:
Z całego serca pogratulowałem Mojemu Sąsiadowi!
Bo to wielka sprawa, że ludzie tak poważnie i rzetelnie podchodzą do swoich przekonań i do swojego życia.
Szczególnie tu u Nas – w Polsce,
gdzie tyle się robi dla taniego poklasku i na pokaz…

Z serca winszuję Ci Drogi Sąsiedzie i gratuluję:
Dojrzałej decyzji i rzetelnej postawy!