Nie pozwól im dowodzić, bo wnet zostaną generałami.
Nie pozwól im (jeśli są obcy), mówić o swoich stronach,
Bo wnet zostaną męczennikami.
Tacy jak oni nigdy nie odchodzą.
Tacy jak oni nigdy do końca nie giną.
Oficerowie…
Najbardziej perfidna zemsta upadających królestw…
Rozsypuje się znany nam porządek.
I choć o porządku prawią teraz wszyscy ci, którzy czują w sobie siłę,
to porządek się rozpada.
Ja rozumiem, że porządek jest dla niektórych nudny, ciepły i bezbarwny.
Ale czy naprawdę przygoda jest tak piękna, jak opisują ją w eposach?
Dla mnie Flaga Unii Europejskiej to druga,
po Polskiej Fladze Państwowej – tej Najpiękniejszej – Biało-Czerwonej,
Oficjalna Flaga Rzeczypospolitej Polskiej.
I jeśli Prezes Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej,
Flagę Unii Europejskiej usuwa, to de facto działa na szkodę Polski!
To tak, jakby Król Rzeczypospolitej Obojga Narodów,
Nagle przestał posługiwać się
Herbem z Pogonią i Orłem Białym
i pozostawił sobie tylko Białego Orła.
Jednym słowem:
KRZYWDA, ZAWĘŻENIE I DEGRADACJA!
Nieposkromione
Jak te konie!
Konie biegnące po łące
Kiczem straszące
Takie skrzeczące!
Jak te glapy…
(Dziobami wyściubiające się spod kapy)
Kapy w kropki,
Kapy w kreski,
Kapy w chłopki…
Kapy w chłopki?!
A tak!
Tak…
W chłopki.
Bo te chłopki wlizą wszędzie
Tak już było,
Jest
I będzie!
🙂
Na pograniczu dawnego Imperium,
Nieustannie zderzając się z barbari,
Ucieka kwadryga unosząc rzymskiego dostojnika.
A kto ją dogoni, ten ujarzmi Imperium!
Wszyscy więc za nią biegną.
Wszyscy unoszą swoje tłuste łapska.
Wszyscy też mierzą ją wzrokiem.
(I im to będzie towarzyszyła pogarda.)
Lecz ta pogarda jest złudna.
Ona trwa tylko chwilę…
Bo sukces barbari,
Choć bywa obleśny,
Bywa przaśny,
Jest prawdziwy.
Lecz pewnego dnia i oni.
Ci barbari,
Też będą wysokimi dostojnikami,
Uciekającymi w szybko mknących kwadrygach.
Tą drogą idę ja
i Ci którzy byli tu przede mną.
I mogą zmieniać się miejsca.
I mogą zmieniać się czasy,
Ale droga zawsze będzie taka sama:
WCIĄŻ TA SAMA!
Bo wszystko to bierze się z dziejów.
I wszystko z nich jest
I bez nich niczego już nie ma…
To jest przecież sprawa DUCHA.
Tego, który nigdy nie odchodzi.
I tego, który zawsze zostaje.
Nawet jeśli zdaje się nam,
Że przeminął Jego czas…
Jasnym dowodem są podobieństwa:
Te widoczne w lustrze
I te czytelne w każdym zapisanym słowie.
Adamowi Gorczyńskiemu
i Wszystkim Sympatycznym, Dobrym Ludziom,
którzy z tak wielkim sercem dbają o pamięć Jego dzieła,
z całej duszy swej dziękuję…
I czas biegnie jakoś tak na wskroś
I na przekór
Tym długim jesiennym wieczorom.
A my przy kominku,
Pod kraciastymi kocami,
Tak sobie lekko wspominamy:
Tych co są dobrzy
I tych, którzy są źli.
I jedno nas przy tym najbardziej zdumiewa:
Że wszystko na tym Świecie trwa czas jakiś tylko.
Natomiast szczęście jest jedynie kwestią
Zajęcia właściwego sobie miejsca.
Te, na których lecieć mogę tak daleko.
Wszystko to przez skrzydła,
Których pozbyć się nie mogę.
Wszystko to przez skrzydła,
Które mam od urodzenia.
Te, z których jestem tak dumny,
Te, na które nie zasłużyłem.
Wszystko to przez skrzydła,
Które z taką gracją odpadają,
Kiedy w mojej duszy zabrzmią niezbyt autentyczne nuty…
🙂
Jeśli pozwolimy, by nas rozdzielono,
Jeśli pozwolimy, by nas skłócono,
Jeśli pozwolimy, byśmy zwątpili,
To PRZEGRAMY!
Wspólnej Europy należy bronić.
Bo to jedyny sposób, byśmy liczyli się na Świecie,
To też jedyny sposób na to, by Nasz Kontynent znowu nie spłynął krwią.
Niech więc żyją Francuzi, którzy mimo wszystko piją szampana!
Bo w tym wszystkim chodzi o to, by trzymać fason.
Że sła Europejczyki! 🙂
Niech nikt nie waży się z czystym sumieniem nazywać tej perfidnej zbrodniczej organizacji:
„Państwem”.
Brak słów.
Cześć Pamięci Ofiar.
© 2026 RobertGorczyński.pl
Designe By ilonaDESIGN — Góra ↑
Najnowsze komentarze