RobertGorczyński.pl

Można mieć piękny piróg,
I mundur barwny prosto od najlepszego krawca.
Można mieć buty z cholewami pod kolana
Wyglancowane przez karnego ordynansa,
Można mieć i orderów tuzin
I pieniędzy jak lodu…
Ale jeśli ma się zamiast serca gówno,
To jego odór przebije się nawet przez najlepsze paryskie perfumy.
Warto więc zacząć od serca,
Warto zacząć od niego!

A piękny mundur?
Nic to!
Piękny mundur się dokupi!

Już teraz rozłożył się rondem po sam horyzont,
Choć jeszcze lato nie zaczęło się na dobre!
Słomkowy kapelusz:
Nieodłączny atrybut letniej swobody,
I towarzysz zachodów Słońca.
Wszystkich tych wesołych chwil na kołobrzeskiej plaży…

Mój Boże!
Teraz dopiero zrozumiałem,
Jak wiele mu zawdzięczam.
🙂

Spadła z drzewa, bo rozluźniła wszystkie mięśnie.
Nawet te, które związane są z fizjologią.
(Ale o tym pisać nie będę, bo nie byłaby to historia leniwa, a raczej obrzydliwa… 🙂
W każdym razie, kiedy nasza historia spadła już z tego drzewa,
To i tak nie zmieniła niczego w swoim zachowaniu.
W efekcie, kolejne godziny spędziła w pozycji leżącej:
Na trawie,
W cieniu drzewa,
We względnym chłodzie,
W wilgoci.

Aż nadjechał traktor i MOCNO ją zafascynował!
Próbowała nawet biec za nim!
Ale jej się nie udało,
(Była na to – po prostu – zbyt leniwa).
Stęknęła więc,
Sapnęła,
I znowu upadała.
Tym razem miękko zatopiła się w zieleni.

I podobno leży tam do dziś,
Lecz jak dotąd nikt jej nie odnalazł.

A pewien Stary Mędrzec twierdzi,
że to dlatego, że tak mało w nas spokoju…
🙂

Opowieść tak ciemnia jak sam spód nocy,
Otoczona ciemnością tak smolistą, że nie wiadomo,
Czy przeciwległa ściana jest przed samym nosem,
Czy też trzy długie metry dalej.
(Znacie to uczucie?)

Ja poznałem je,
Kiedy zszedłem do podziemi.

Niemieckie bunkry wijąc się zygzakami,
Przyniosły mi ciemność prawdziwą.
Na szczęście tych, którzy je stworzyli,
Dawno już tam nie było,
(Bo nie wyobrażam sobie,
Aż tak wielkiej eskalacji!)

Poznałem ciemności więc,
Kiedy już nie żyły
A jednak
Ziemia pod nimi
Tak nasiąknięta była mazią,
Że sięgała aż do samych piekieł!

I wtedy zrozumiałem,
Że w dziwnych stworach z obrazów Hieronima Bosha
Nie ma niczego fascynującego,
A ich pozorne blaski,
To jedynie czar pokusy.

I tylko światło jest czyste,
A zły ma moc odbijania go
W tysiącu kolorowych kryształów.

Byle byś tylko szedł za nimi
Byle byś tylko patrzył.
Bo najwyższą ceną (i zyskiem jego), jest strata czasu.